| |
 |
USA 2009
Reis/Verenigde Staten
|
18 Juni 2009 | 01:32:02
|
USA 2009
Rondje om de Grand Canyon
REISSCHEMA
|
DATUM |
VAN - NAAR |
KM |
WAARHEEN |
|
|
Urmond – Las Vegas |
19.5 |
|
|
17 mei |
Las Vegas – Kanab |
402.2 |
|
|
18 mei |
Kanab – Page |
118.7 |
|
|
19 mei |
Page |
|
|
|
20 mei |
Page – Escalante |
172.2 |
|
|
21 mei |
Escalante – Torrey |
186.8 |
|
|
22 mei |
Torrey |
116.4 |
|
|
23 mei |
Torrey – Moab |
251.7 |
|
|
24 mei |
Moab – Kayenta |
301.0 |
|
|
25 mei |
Kayenta – Grand Canyon |
248.2 |
|
|
26 mei |
Grand Canyon – Kingman |
282.5 |
|
|
27 mei |
Kingman – Las Vegas |
186.4 |
|
|
28 mei |
Las Vegas |
|
|
|
29 mei |
Las Vegas - Brussel |
7.3 |
|
|
30 mei |
Brussel - Urmond |
|
| |
|
|
|
|
USA 2009 FOTOALBUMS
Reis/Verenigde Staten
|
18 Juni 2009 | 01:24:07
|
KLIK OP DE KNOP OM HET FOTOALBUM TE BEKIJKEN
|
|
|
|
USA 2009 (16 t/m 20 mei)
|
27 Januari 2009 | 00:02:02
|
16 mei: Urmond - Brussel - Las Vegas
Urmond – Brussel
Brussel (BRU) – New York, Newark Intl ny (EWR)
Vertrek BRU: 9:45 uur
Aankomst EWR: 12:00 uur aan terminal B
Vliegtijd: 08:15 uur
Vliegtuig: Boeing 777-200ER
New York, Newark Intl ny (EWR) - Las Vegas, NV(LAS)
Vertrek EWR: 15:45 uur van terminal C
Aankomst LAS: 18:15 uur aan terminal 1
Vliegtijd: 4:30 uur
Vliegtuig: Boeing 737-900
Totale reisduur: 17:30 uur
Totaal mijlen: 5908
Auto (standard SUV) ophalen bij Hertz.
Hertz Las Vegas Intl Airport - Fitzgeralds
Vandaag zijn we voor de 12e keer naar Amerika vertrokken.
Peter heeft ons weer netjes op tijd op Zaventem afgezet.
De vluchten verliepen allemaal voorspoedig en de afhandeling bij de douane ging heel soepel.
Voor de eerste vlucht van Brussel naar Newark zaten we in een Boeing 777.
Hier hoef je je echt niet in te vervelen. Op ons mediacenter zaten 25 games die je kon spelen, genoeg muziekzenders en je had de keus uit over de 200 films die je kon starten, pauzeren en stoppen wanneer je zelf wilde.
Het eten daarentegen was weer niet geweldig.
De vlucht van Newark naar Las Vegas was in een Boeing 737.
En hierin had je totaal geen amusement. Nog niet eens muziek.
Ik heb het grootste gedeelte van de vlucht slapend doorgebracht, maar voor David heeft deze vlucht heel lang geduurd.
We kwamen mooi op tijd in Las Vegas aan en nadat we alle bagage weer bij elkaar hadden, zijn we met de shuttlebus naar het carrental center gegaan.
Bij Hertz was het gelukkig niet druk en hadden we binnen korte tijd alles afgehandeld en konden we onze auto ophalen.
Deze reis mogen we een witte Ford Explorer goed smerig gaan maken. 
De weg naar Fitzgeralds was niet zo lang, maar heeft wel de nodige tijd gekost.
Wat wil je. Zaterdagavond in Las Vegas blijft het druk. Hoezo recessie?
Rond 22 uur waren we op onze kamer in het hotel.
Even wat opgefrist en toen Fremont Street op om wat te eten en water te kopen.
Het eten werd een cheeseburger bij Binoin's snackbar die prima smaakte en het lukte ook nog om een paar flesjes water te kopen want het kraanwater in Las Vegas smaakt ontzettend naar chloor.
Het was heel gezellig op Fremont Street. Er speelden wat bandjes en het was gezellig druk. We hadden best nog wat langer daar willen rondlopen maar morgen wordt het weer vroeg dag en de vermoeidheid begon toe te slaan.
Op de kamer hebben we nog even onze spullen gereorganiseerd en om 00:30 uur lagen we eindelijk in bed.
Hotel/Casino Fitzgeralds - Las Vegas Downtown
301 Fremont St
LAS VEGAS NV US 89101
1-702-388-2400
|
Het weer vandaag |
Newark: 16°C |
LV: 37°C |
|
Geplande afstand USA |
19,5 km |
12,2 miles |
|
Vandaag gereden |
18,0 km |
11,2 miles |
|
Totaal gereden |
18,0 km |
11,2 miles |
17 mei: Las Vegas, NV - Kanab, UT
Omdat we gisteren laat in bed zijn gekomen, werden we niet midden in de nacht wakker door de jetlag. We hebben tot 6:30 uur geslapen.
Na de ochtendrituelen hebben we ons boeltje bij elkaar gepakt en zijn we op we gegaan.
We zijn eerst naar een Denny’s in het noorden van Las Vegas gereden voor het ontbijt.
Tomtom had er een beetje moeite mee om het juiste adres te vinden, mede door wegwerkzaamheden.
Het had ons wat tijd gekost, maar het ontbijt smaakte prima.
Omdat we niet meer tijd wilden kwijtraken met het zoeken naar een supermarkt, hebben we bij het tankstation naast Denny’s maar de meest nodige inkopen gedaan.
Toen konden we eindelijk op weg naar Little Finland.
Dankzij de routebeschrijving van Hanz & Henriëtte van het AllesAmerika-forum hebben we het goed kunnen vinden.
Na de highway en de NV-170 zijn we de Gold Butte Back Country Byway opgedraaid. De weg slingerde zich door de heuvels langs de Virgin River. Hier en daar zagen we een oase met palmbomen in het woestijnlandschap. We reden verder via hobbelige dirtroads en droge rivierbeddingen tot een punt waar de weg werd afgesloten door palen.
Het laatste stuk weg tot Little Finland hebben we gelopen door een zanderige rivierbedding. Toen stonden we aan de voet van een mesa die we via een zandpad op moesten lopen. Boven op de mesa kropen we onder de prikkeldraad door om bij de rotsformaties van Little Finland te komen. En dit alles deden we bij een temperatuur van 38 – 40˚C.
Boven hebben we tussen de rotsen eerst wat schaduw opgezocht. We vonden een klein plekje schaduw waar we net met z’n 2en konden uitpuffen van de inspanning in deze hitte.
Nadat we wat waren uitgerust zijn we de omgeving gaan verkennen. De rotsen hebben de vreemdste vormen en met een beetje fantasie kan je hier verschillende figuren in herkennen.
Na 1,5 uur rondwandelen en klauteren hadden we het wel gehad.
Het was gewoon veel te heet om hier langer rond te lopen in de brandende zon. Bovendien moesten we nog een flink stuk rijden naar ons motel.
We zijn weer teruggewandeld naar de auto en zijn weer via dezelfde weg teruggehobbeld naar de NV-170. Daar zijn we rechts afgeslagen naar Mesquite. We kwamen daar om 19 uur aan. In Mesquite wilden we gaan eten bij het buffet van het Casablanca Casino. Daar aangekomen hebben we ons eerst wat opgefrist op het toilet en zochten toen het buffet op. Bleek het buffet gesloten te zijn.
We besloten om dan maar verder te rijden naar St. George om bij het Outback Steakhouse te gaan eten.
We kwamen daar een uurtje later aan, maar waren in de tussentijd nog 1 uur kwijtgeraakt omdat we een andere tijdzone ingereden waren.
Net voor 21 uur gingen we naar binnen en konden gelukkig nog wat te eten krijgen ondanks het feit dat om 21 uur de keuken sloot.
We hadden ondertussen flinke honger gekregen en de Victoria filet smaakte daardoor des te beter.
Een uurtje later gingen we in het donker weer op weg voor het laatste stuk naar Kanab. Het was al 23:30 uur toen we eindelijk bij de Rodeway Inn aankwamen. Gelukkig hadden ze nog op ons gewacht voordat ze de receptie sloten.
Nog even de mail gecheckt en een verslag geschreven.
Om 1:30 uur gingen we naar bed. Veel te laat natuurlijk, want morgen is het weer vroeg dag. Zoals altijd zijn de dagen hier weer veel te kort.
Rodeway Inn - Kanab
70 S. 200 West
Kanab, UT 84741
435-644-5500
|
Het weer vandaag |
38 °C |
Zon |
|
Geplande afstand USA |
402,2 km |
251,4 miles |
|
Vandaag gereden |
459,0 km |
287,1 miles |
|
Totaal gereden |
477,4 km |
298,3 miles |
18 mei: Kanab, UT - Page, AZ
Vanmorgen liep om 6:30 uur de wekker af.
We hebben prima geslapen. Totaal geen last van de jetlag gehad.
Na het uitchecken zijn we, zoals altijd in Kanab, gaan ontbijten bij Houston’s Trails End restaurant.
Om 9 uur waren we bij Terry Aldermann voor onze tour naar de Coyote Buttes South.
Via internet had ik een permit kunnen krijgen om naar dit gebied te gaan.
Wij reden achter Terry aan tot de House Valley Rock Road waar wij onze wagen parkeerden.
Wij moesten vandaag verder rijden naar ons motel in Page en op deze manier hoefden we niet 2x dezelfde weg te rijden.
We stapten bij Terry in de wagen en gezamenlijk ging het verder naar de Coyote Buttes South (CBS).
De House Valley Rock Road was in zeer slechte staat.
Terry vertelde ons dat alle dirtroads in Kane County al lang niet meer onderhouden waren vanwege een conflict tussen de county en het BLM (Bureau of Land Management) over het beheer van deze wegen.
Voorheen had de county het beheer en werden de wegen regelmatig door de county onderhouden, maar een lokale rechtbank heeft het beheer aan het BLM toegewezen. Het BLM heeft echter niet de middelen om de wegen te onderhouden en de county doet dat nu dus niet meer. Momenteel wordt het verder uitgevochten bij een hogere rechtbank.
We rammelden intussen vrolijk verder tot de afslag richting CBS.
Het 1e stuk van die weg is dezelfde als de weg naar White Pockets waar we 2 jaar geleden met Terry heen zijn geweest.
Deze weg was nu ook een stuk slechter als toen. Het grootste deel van de weg naar CBS ging door diep zand, maar Terry reed zijn wagen daar probleemloos doorheen.
Onderweg zagen we hier en daar wat bloeiende cactussen.
Bij Pawhole werd de wagen geparkeerd en gingen we samen op weg naar de rotsformaties. De 0,25 mile die we tot de 1e rotsen moesten afleggen moesten we in de volle zon door los zand ploeteren. Veel dieper en losser zand dan gisteren. Maar gelukkig was het vandaag niet zo heet als gisteren. Nu was het maar 37˚C. We liepen eerst naar de Red Grotto, wat geen echte grot is, maar meer een soort amphitheater. Daar konden we even van de schaduw genieten.
De zandsteenrots had mooie gekleurde strepen en fragiele richels.
Na het nodige fotowerk zijn we verder gelopen en de rotsen opgeklommen. Dit liep een stuk prettiger op die slickrock.
Boven aangekomen vonden we een paar grote stenen die half rood en half geel gekleurd waren. Ook in de rotsbodem en wanden liepen die strepen door.
De vreemde rotsvormen en de schitterende uitzichten waren een lust voor het oog.
Tot 15 uur hebben we daar rondgewandeld en gefotografeerd. Toen zijn we weer teruggeploeterd door het zand naar de auto. We hadden 2 uur nodig om weer terug te rijden tot de plaats waar onze auto stond, dus hadden we geen tijd meer om nog verder de CBS in te rijden waar de meest interessante rotsvormen te vinden zijn.
Ook vandaag was het te heet om te grote inspanningen te doen en voor deze rotsen zouden we een veel langere wandeling door het zand moeten maken. We merkten deze trip ook dat Terry toch te oud begint te worden voor dergelijke ondernemingen. Hij is nu 68 jaar oud en we moesten vandaag regelmatig op hem wachten omdat het lopen hem te zwaar viel.
Op de weg terug naar onze auto zagen we onderweg nog een Great Western ratelslang langs de weg.
Bij onze auto aangekomen, hebben we afscheid genomen van Terry en zijn we naar Page gereden.
In Page wonnen we weer 1 uur omdat daar niet word meegedaan aan de zomertijd.
Bij het inchecken in het motel lag er een briefje voor ons klaar van Henk Auwema en Raymond den Hilster, 2 leden van de USA4ALL discussiegroep. Vanavond heben we met hun een afspraak om gezamenlijk te gaan eten. Op de kamer hebben we eerst het zand en vuil van ons afgespoeld en net voordat we de deur uit wilden gaan belde Raymond om te zeggen dat ze wat later bij het restaurant zouden zijn.
Wij zijn toch op de afgesproken tijd gegaan, want behalve Henk, zijn vrouw Jacqueline en Raymond, zouden we daar nog 4 Belgen treffen waarvan Walter Heyligen ook een lid is van de USA4ALL discussiegroep.
Wij kwamen bijna gelijk met Walter, Gerda, Luc en Lucienne aan bij de Dam Bar & Grille. Na de kennismaking en al wat over ons favoriete onderwerp Amerika gesproken te hebben, besloten we om alvast het restaurant in te gaan. We zaten goed en wel toen ook de rest van het gezelschap arriveerde. Na over en weer kennisgemaakt te hebben waren we al vlug in geanimeerde gesprekken gewikkeld.
Het eten en het gezelschap waren uitstekend en de avond vloog voorbij.
We hebben de tent bijna gesloten toen we naar buiten gingen.
Nadat we elkaars wagens bewonderd hadden (we hebben allemaal een witte huurauto), hebben we afscheid van elkaar genomen en zijn we weer ieder ons weegs gegaan.
Gezellig zo’n minimeeting in ons aller favoriete land.
Super 8 - Page / Lake Powell
649 South Lake Powell
Hwy 89 North, 1st Page Exit
Page, AZ 86040
928-645-5858
|
Het weer vandaag |
37°C |
Zon |
|
Geplande afstand USA |
118,7 km |
74,2 miles |
|
Vandaag gereden |
128,2 km |
80,1 miles |
|
Totaal gereden |
605,5 km |
378,4 miles |
19 mei: Page, AZ
Vanmorgen zagen we onze 2e poging om de Lower Antelope Canyon te bezichtigen alweer in het water vallen.
2 Jaar geleden konden we hem niet bezoeken omdat het toen de hele dag geregend heeft. Deze morgen was het weer bewolkt.
We gingen eerst ontbijten bij Denny’s en daarna even naar de Wal-Mart omdat we door onze watervoorraad heen waren.
Bij dat we uit de auto stapten om de Wal-Mart in te gaan, begon het wat te regenen. We besloten om de Lower Antelope Canyon maar weer te schrappen en richting Buckskin Gulch te gaan. Een andere slotcanyon die ook nog op ons lijstje stond.
Toen we echter de supermarkt weer uitkwamen was zowaar de zon doorgebroken.
Dus zijn we toch richting de Lower Antelope Canyon gereden.
Bij de ticketboot (dit is geen schip, maar een hokje waar je kaartjes kan kopen) zat al een groep mensen te wachten tot ze de canyon in konden gaan.
Wij trokken onze kistjes aan, hingen de fototassen en waterflessen om en gingen ook tickets kopen. De groep vertrok net onder begeleiding van een gids.
Wij kregen te horen dat we met de volgende tour van 12:00 uur mee konden, of eerder indien voor die tijd een groep van 15 mensen aanwezig was. We zouden dan onder begeleiding van een gids in 45 minuten door de canyon wandelen en in een kwartier bovenlangs weer terug naar de parkeerplaats komen.
Wij gingen zitten wachten en zagen mensen die een pasje gingen halen voor de photographers tour van 4 uur lang.
We gingen toen ook eens vragen wat de meerprijs van die tour zou zijn.
Nee, die tour was even duur ($26/pp), maar dat pasje kreeg je alleen als je ook een statief had. Nou, dat hadden we. Dus pasje omgehangen en achter een paar andere fotograven aangelopen naar de ingang van de canyon.
We kwamen bij een scheur in de grond aan.
Daar moesten we ons door naar binnen wurmen om de canyon in te gaan.
Via ladders daalden we af in de canyon.
Onderin was het breed genoeg om makkelijk doorheen te lopen.
We konden onze lol op met het filmen en fotograferen van deze prachtige canyon. Na iedere bocht zag je weer nieuwe schitterende vormen in de canyonwanden en als je je omdraaide zag het weer heel anders uit.
Er leek geen einde te komen aan de kwart mile die de canyon lang is.
Tegen het einde werd de canyon smaller en was hij onderin soms maar 1 voet breed. Op andere plaatsen moest je jezelf soms in bochten wringen om verder te kunnen gaan. Leuk was dat.
Via ladders klommen we aan het einde, na 3,5 uur plezier, weer uit de canyon.
Bovenlangs zijn we naar de parkeerplaats teruggewandeld.
We zijn daarna weer naar de Wal-Mart gegaan om wat te fun-shoppen.
We hebben weer het een en ander van onze gading kunnen vinden.
Bij Ken’s Old West hebben we weer lekker gegeten.
We waren weer op tijd op de kamer waar we probeerden om op internet te komen. Helaas pindakaas. Alweer geen verbinding.
We hebben de foto’s van vandaag alvast op de harde schijf gezet en ik heb al een paar verslagen geschreven. Hopelijk kunnen we die vlug op het weblog plaatsen.
 Super 8 - Page / Lake Powell
649 South Lake Powell
Hwy 89 North, 1st Page Exit
Page, AZ 86040
928-645-5858
|
Het weer vandaag |
31°C |
Bewolkt, af en toe zonnig |
|
Geplande afstand USA |
0 km |
0 miles |
|
Vandaag gereden |
47,7 km |
29,8 miles |
|
Totaal gereden |
653,2 km |
408,2 miles |
20 mei: Page, AZ - Escalante, UT
Ook deze dag begon weer met een ontbijt bij Denny’s.
Na het eten nog ijs en water gekocht en toen reden we via de UT-89 weer naar het westen.
Het uur dat we gisteren gewonnen hadden verloren we weer toen we van Arizona naar Utah reden.
We sloegen af van de UT-89 en draaiden rechts de Cottonwood Canyon Road op. Dit is een 46 mile lange, onverharde weg.
We hobbelden door het dal langs de Paria River en kale grijze heuvels.
Langzaamaan werden de uitzichten steeds mooier. Na 14 mile kwamen we bij de Brigham Plain Road aan en parkeerden hier de auto.
We wilden van hier uit naar Yellow Rock hiken.
Volgens de routebeschrijving die ik gevonden had moesten we hier de wash oversteken, niet de Hackberry Canyon inlopen, maar 0,3 mile naar links door of langs de wash lopen tot we bij het steile pad richting Yellow Rock kwamen.
We volgden vanaf de weg het pad tussen de manshoge struiken tot de wash. Deze was droog dus konden we zonder natte voeten verder wandelen. We zagen, wat wij dachten dat Hackberry Canyon was, en liepen door de wash naar links. We volgden de voetstappen in het zand.
Na een bocht in de wash, verlieten we deze en begonnen langzaam omhoog te klimmen. Een steil pad zagen we echter niet in het begin, maar wel nog veel voetstappen. Zo klommen we de berg op tot ongeveer driekwart van de hoogte.
En daar werd het toch steil! David heeft nog even geprobeerd of we daar verder kwamen, maar door het losse gesteente schoof hij al vlug weg.
Dit was ook niet het pad waar ik een foto van had gezien. Als je daar uitgleed viel je wel erg ver naar beneden. We hebben de missie Yellow Rock uit veiligheidsredenen daar afgebroken. We hebben nog even verder gezocht naar het goede pad, maar hebben het niet gevonden. Desondanks was het wel een leuke hike.
We keerden weer terug naar de auto en zijn verder gereden naar het noorden toe. Een stukje verder zagen we een parkeerplaats van de Hackberry Canyon trail. Ik heb nu het vermoeden dat we waarschijnlijk te ver naar links zijn gelopen in de wash. Volgende keer proberen we het nog maar een keer.
De uitzichten langs de weg werden steeds fraaier.
Op een mooie plaats stopten we voor een Kodakmoment.
Langs de weg stonden nog een gewone personenwagen en een busje.
Toen die verder wilden rijden weigerde de personenwagen te starten.
De beide wagens hoorden bij elkaar, maar hadden geen sleepkabel bij zich. Wij ook niet met onze huurwagen.
Geen probleem. Als niet getrokken kan worden dan moet maar geduwd worden. Het busje werd achter de wagen gezet en na een paar keer duwen met het busje hebben ze het vehikel toch aan de praat weten te krijgen.
Na dit schouwspel vervolgden wij ook weer onze weg.
We kwamen bij de Cockscomb Narrows.
Dit is echt een uitgelezen stukje natuur. Geweldige kleuren en vormen zie je hier in dit dal.
Voor een wandeling in de canyon waren we aan de late kant. De zon stond al te laag om hier nog mooie foto’s te kunnen maken. We hebben teveel fotostops onderweg gemaakt.
Een stukje verder hadden de mooie rotsen plaatsgemaakt voor een vlakker landschap. We moesten nog één hogere berg over tussen Grosvenor Arch (die we rechts hebben laten liggen) en de wash voor Kodachrome Basin.
Deze berg was op dit moment het slechtste stuk weg van de hele Cottonwood Canyon Road.
Ken je de reclame van de landmacht, waarin de zoon aan de wagen van zijn vader heeft gesleuteld en deze al steigerend wegrijd?
Zo gingen wij dus die berg op. Dat was lachen.
Het overgrote deel van de Cottonwood Canyon Road vonden wij heel goed begaanbaar. Hier en daar was wat spoorvorming, zand of washbord, maar in vergelijking met de House Rock Valley Road was dit een eitje.
De Cottonwood Canyon Road kwam uit bij Cannonville. Hier draaiden we de UT-12 oostwaarts op naar Escalante.
We hadden weer gereserveerd bij het Circle D Motel.
De kamers waren al bijna allemaal gerenoveerd en er werd nog een nieuwe receptie gebouwd. Zag er allemaal prima uit.
En ze hadden nu ook wireless Wifi. Alleen werkte dat s’avonds niet helaas.
We zijn bij het Cowboy Blues restaurant gaan eten. Dit restaurant hebben we door de jaren heen eigenlijk alleen maar slechter zien worden. Voor ons is dit restaurant nu echt afgeschreven.
Circle D Motel
475 W Main St
Escalante, UT 84726
435-826-4297
|
Het weer vandaag |
30°C |
Zonnig |
|
Geplande afstand USA |
172,2 km |
107,6 miles |
|
Vandaag gereden |
178,6 km |
111,6 miles |
|
Totaal gereden |
831,8 km |
519,8 miles |
|
|
|
|
USA 2009 (21 t/m 25 mei)
Reis/Verenigde Staten
|
27 Januari 2009 | 00:01:59
|
21 mei: Escalante, UT - Torrey, UT
Vanmorgen was het een stuk frisser dan de afgelopen dagen en de blauwe lucht was verdwenen.
We hebben ontbeten op onze vaste stek, het Golden Loop Restaurant.
Nadat onze magen vol waren werd ook de tank gevuld en de koelbox van nieuw ijs voorzien.
We reden over de UT-12 naar Boulder.
Daar sloegen we af naar de Burr Trail.
We reden door een mooie canyon tussen hoge rotswanden waar her en der gaten in zitten.
Na de canyon begint de Burr Trail en vanaf daar is de weg onverhard.
We namen de afslag naar de Upper Muley Twist.
Het 1e stukje weg is ook nog voor gewone personenwagens geschikt, hoewel vlak voor de parkeerplaats toch wel diepe spoorvorming aanwezig was.
Bij de parkeerplaats hebben we ons ingeschreven in het register.
De weg werd vanaf dat punt meteen een stuk slechter.
De bilspieren werden af en toe goed getraind door het knijpen.
Het 1e stuk was vooral erg smal. Daar wil je echt geen tegenligger krijgen.
Gelukkig hadden wij maar tegenligger en op dat stuk was het breed genoeg om elkaar te passeren zonder moeilijke dingen uit te hoeven halen. Na 3 mile kwamen we op het eindpunt van de weg aan.
We zijn naar de Strike Valley Overlook gewandeld.
We liepen een stuk over een zandpad door een canyon.
Hier zagen we ook weer diverse bloeiende cactussen en hagedissen.
We moesten naar hoger gelegen gebied om op de Strike Valley uit te kunnen kijken. De weg omhoog ging over slickrock, wat een makkelijk begaanbare ondergrond is.
Na zo’n 20 minuten kwamen we boven aan.
Het uitzicht over de Valley is prachtig. Je hebt een mooi zicht op de Waterpocket Fold. Jammer dat het zo bewolkt was.
We hebben boven een tijdje van het uitzicht zitten genieten voordat we weer terugwandelden naar de auto.
Nadat we onze hikingboots weer hadden verwisseld voor de gewone stappers zijn we weer via dezelfde weg teruggehobbeld en hebben ons weer uitgeschreven in het register.
We vervolgden de Burr Trail en daalden via een aantal haarspeldbochten af naar de Strike Valley. De Burr Trail gaat gedeeltelijk door het Capitol Reef National Park.
Bij de Notom Bullfrog Road bogen we af naar het noorden.
Deze weg voerde ons midden door de vallei waar we net nog op neergekeken hadden.
Deze weg was uitstekend berijdbaar, ook voor een gewone personenwagen.
Het laatste stuk van de weg was weer geasfalteerd en daar kregen we de 1e flinke regenbui op ons dak.
We kwamen uit op de UT-24 die we opdraaiden naar het westen, weer door Capitol Reef heen, naar Torrey.
We zijn nog even gestopt bij het visitorcenter, maar dat ging net sluiten.
We checkten in bij de Days Inn en nadat we onze spullen naar de kamer hadden gebracht zijn we in het volgende dorp, Bicknell, gaan eten bij het Stag and Heather Restaurant.
Mijn bison steak is nog een keer terug geweest naar de keuken omdat hij toch een beetje te rauw was naar mijn smaak.
Verder viel het eten wel mee. De bediening was heel attent.
Na het eten hebben we nog even in Bicknell getankt. Daar was de benzineprijs 27 cent lager dan in Torrey.
In het motel heb ik eindelijk wat foto’s kunnen uploaden.
Niet echt veel, vanwege de trage verbinding, maar we hebben hier in ieder geval een verbinding.
Days Inn - Torrey
Capital Reef 675 E Highway 24
Junction Of Hwy 12 and 24
Torrey, UT 84775
435-425-3111
|
Het weer vandaag |
23°C |
Zonig |
|
Geplande afstand USA |
186,8 km |
116,8 miles |
|
Vandaag gereden |
225,8 km |
141, miles |
|
Totaal gereden |
1057,5 km |
660,9 miles |
22 mei: Torrey, UT
Toen ik vanmorgen om 7 uur naar buiten keek zag ik een loodgrijze lucht.
Ik heb de gordijnen weer dichtgedaan en ben terug in bed gekropen.
Om 8:30 uur toch maar opgestaan. De lucht leek toen iets beter uit te zien. Toen we klaar waren voor vertrek zijn we naast het motel naar de Subway gegaan om wat broodjes te halen voor ontbijt.
Er is toch niemand van zijn stoel gevallen door dit bericht?
Dat gebeurde mij gisteren bijna toen David met dit voorstel kwam.
Ik kon het bijna niet geloven dat hij een dag in Amerika zonder eieren wilde beginnen.
Ik vond het allang prima.
We reden weer naar Capitol Reef met de bedoeling om bij het visitorcenter informatie te krijgen of de Cathedral Valley Loop vandaag wel te doen was.
Voordat we bij het visitorcenter kwamen zijn we naar de Goosenecks overlook gegaan.
Nadat we naar de overlook waren geweest en bij de auto terugkwamen begon het te regenen.
We picknickten maar in de auto.
Het bleef maar regenen. Het had geen zin om naar het visitorcenter te gaan. We begrepen zelf ook dat het vandaag niet mogelijk was om de Cathedral Valley Loop, die over een ongeteerde weg gaat, te doen.
Wat nu gedaan?
We zitten in dit prachtige gebied met meer natuurschoon dan je je kan voorstellen, maar met dit weer is hier weinig tot niks te doen.
We besloten om naar de dichtstbijzijnde grotere plaats te gaan om wat te gaan shoppen.
Dat werd de 70 mile (112 km) verderop gelegen plaats Richfield.
Onderweg kregen we nog de nodige regenbuien mee.
Het 2e broodje van Subway aten we onderweg als lunch op een mooi aangelegde picknickplaats.
In Richfield was het gelukkig droog en zijn we de Mainstreet op en neer gewandeld.
De meeste winkels konden we zo voorbijlopen. Meubels, matrassen, wasmachines en piano’s passen allemaal niet in onze koffers.
Ik heb wel nog wat scrapbookspullen kunnen scoren.
We zijn de Mainstreet verder afgereden en zagen aan de rand van Richfield een Wal-Mart Supercenter liggen.
Daar hebben we nog wat tijd omgekregen met het vullen van onze kleerkasten. Bij de Pizzahut hebben we een Meatlovers pizza gedeeld en daarna zijn we weer op weg gegaan naar Torrey.
Onderweg zagen we op een parkeerplaats 3 mensen die met de handen in de lucht aan het zwaaien en aan het dansen waren. Één was aan het zwaaien met een tamboerijn.
Het leek wel of ze een regendans aan het doen waren. Het is ze jammer genoeg nog gelukt ook. Hadden we ze maar van die parkeerplaats afgereden.
Days Inn - Torrey
Capital Reef 675 E Highway 24
Junction Of Hwy 12 and 24
Torrey, UT 84775
435-425-3111
|
Het weer vandaag |
14°C in Torrey, 21°C in Richfield |
Regen |
|
Geplande afstand USA |
116.4 km |
72.8 miles |
|
Vandaag gereden |
236,3 km |
147,7 miles |
|
Totaal gereden |
1293,8 km |
808,6 miles |
23 mei: Torrey, UT - Moab, UT
Vandaag nog meer van hetzelfde weer dan gisteren.
Weer een grijze lucht, maar gelukkig was het droog toen we onze spullen in de auto moesten laden.
We haalden weer broodjes bij de Subway en reden weer naar het oosten via de UT-24.
We reden weer door Capitol Reef.
In het visitorcenter was het hartstikke druk. Maandag is het hier Memorialday, dus iedereen heeft een lang weekend vrij.
Alle motels in de wijde omgeving zitten dan ook volgeboekt.
Daarom hebben we onze route nu ook niet kunnen veranderen omdat we anders de kans hadden dat we geen motelkamer meer konden krijgen.
In Capitol Reef zagen we diverse watervallen.
Dat is wel een pluspunt van de regen die we gehad hebben.
We spraken nog met mensen uit de omgeving en die zeiden dat er nu watervallen in het park waren die er normaal niet zijn.
Op een parkeerplaats in het park aten we een broodje voor ontbijt.
We vervolgden de UT-24 na het park tot aan de I-70.
Onderweg kregen we weer behoorlijke regenbuien over ons heen.
Langs de weg stonden stukken woestijnland blank, we zagen modderstromen en een woest stromende Fremont River.
Op een gegeven moment kregen we op het dashboard een waarschuwing dat de bandenspanning laag was. We zouden toch niet band lek gereden hebben?
Alle banden gecontroleerd maar overal zat nog lucht in.
We waren vlak bij Hanksville, dus reden we naar het 1e tankstation dat we daar tegenkwamen.
In de stromende regen heeft David de bandenspanning gecontroleerd.
Linksachter had de band een lagere spaning dan de rest. Die werd dus opgepompt en dan zouden we wel zien of hij goed bleef.
Het 2e broodje aten we voor de lunch ook langs de weg op.
We hadden naar de Little Wild Horse Canyon willen gaan, maar er was geadviseerd om geen slotcanyons in te gaan vanwege het flash flood gevaar. Je kan dan in zo’n canyon door een muur van water overvallen worden en dat vertel je niet gauw na. Ook Goblin Valley hebben we links laten liggen omdat het te hard regende toen wij daar langs kwamen.
In Greenriver maakten we nog een plasstop.
We namen de UT-191 naar het zuiden.
Langs de weg stond een bord dat je op deze weg moest oppassen voor zandstormen. Nou, met al die plensbuien hadden we daar geen last van.
Rond een uur of vier kwamen we in Moab aan.
Daar was het droog en scheen zelfs de zon af en toe een beetje.
We hebben goed gegeten bij de Moab Brewery.
Het was hier overal even druk in Moab.
Met de auto ergens linksaf slaan was nauwelijks mogelijk zonder stoplichten.
Na het eten zijn we wat gaan shoppen in Moab.
Toen we voor sluitingstijd de winkel uitgingen hadden de weergoden de kranen weer vol open gedraaid.
We zijn naar de auto teruggerend en teruggereden naar ons motel.
Days Inn - Moab
426 North Main Street
Hwy 191 & Main Street
Moab, UT 84532
435-259-4468
|
Het weer vandaag |
12°C |
Regen |
|
Geplande afstand USA |
251,7 km |
157,3 miles |
|
Vandaag gereden |
260,5 km |
162,8 miles |
|
Totaal gereden |
1554,3 km |
971,4 miles |
24 mei: Moab, UT - Kayenta, AZ
Vandaag zijn we weer helemaal blij.
De zon scheen weer en de lucht was mooi blauw.
Vandaag stond en wandeling naar de Fisher Towers op het programma.
De laatste 2 mile tot de parkeerplaats moesten we over een onverharde weg rijden.
We hadden geen idee of deze weg überhaupt begaanbaar was na de regenbuien van de laatste dagen.
We besloten de gok te nemen ook al zouden we dan 50 miles voor niks rijden als de Fisher Towers onbereikbaar zouden zijn.
Na het ontbijt bij Denny’s gingen we op weg.
Nou, het was helemaal geen straf om de UT-128 richting Fisher Towers te rijden. Een hele mooie route, door een canyon, die parallel liep aan de Colorado River.
Na 25 miles sloegen we de dirtroad naar Fisher Towers in.
Er kwam net een pick-up truck van de weg af.
Aan de chauffeur hebben we even gevraagd hoe de toestand van de weg was. Geen probleem, kregen we te horen.
En inderdaad de weg was prima te rijden. Daar had je niet eens een SUV voor nodig.
De parkeerplaats voor de hike stond helemaal vol. Tja, het is zondag vandaag.
We vonden nog een plekje voor ons autootje, trokken de stevige stappers weer aan, voorzagen ons van voldoende water, de wandelstokken, foto en filmapparatuur, en gingen weer op weg.
We maakten een hele mooie wandeling langs canyonwanden van roodbruine zandsteen.
De canyonwanden werden steeds indrukwekkender.
Het leken wel cathedralen.
Na 2,5 uur wandelen, fotograferen en filmen zijn we in een uurtje tijd teruggewandeld naar de auto.
We moesten uiteindelijk nog bijna 200 miles (320 km) rijden naar Kayenta. Via de UT-191 ging het naar het zuiden. David heeft nog een keer flink op de rem moeten staan omdat er een ree midden op de weg liep. We reden weer langs Mexican Hat en Monument Valley.
Onderweg hebben we bij Gouldings in Monument Valley heerlijk gegeten.
We zaten daar precies met de zonsondergang, maar helaas geen mooie kleuren boven de vallei.
Na het eten zijn we in het donker de laatste 20 mile naar Kayenta gereden. Goh, wat lijkt dat dorp groot als je daar ’s avonds aankomt.
Een zee van lampjes. Gelukkig vonden we de Best Western vlug en waren we rond 21 uur op onze kamer.
Best Western - Wetherill Inn
Highway 163
Kayenta , AZ 86033
928-697-3231
|
Het weer vandaag |
27°C |
Zon |
|
Geplande afstand USA |
301,0 km |
188,1 miles |
|
Vandaag gereden |
356,6 km |
222,9 miles |
|
Totaal gereden |
1911,0 km |
1194,3 miles |
25 mei: Kayenta, AZ - Grand Canyon, AZ
Voordat we vanmorgen uit het motel vertrokken heb ik nog even telefonisch onze helikoptervlucht voor morgen herbevestigd.
Overdags in Kayenta vraag je je af waar al die lichtjes gisteravond vandaan kwamen.
Buiten een paar motels, een restaurant, een tankstation, een klein winkelcentrum en wat huizen is hier niks te beleven.
We hebben wel heel goed ontbeten bij The Blue Coffeepot.
Het weer zat ons weer mee met een blauwe lucht met wat stapelwolken.
We namen de AZ-160 naar het westen.
In Red Lake moesten we de dirtroad nemen naar de Blue Canyon.
Dankzij de foto’s van Karin & Marloes (AA-forum) vonden we de afslag meteen.
Voordat we deze weg insloegen hebben we eerst aan een paar locals gevraagd of de weg wel begaanbaar was.
Ze waren allemaal heel vriendelijk en legden precies uit hoe we bij de Blue Canyon moesten komen, maar geen van hun was daar recentelijk nog geweest. Een man vertelde wel dat het een zandweg was.
We besloten de weg te nemen en zouden dan wel zien of we de Blue Canyon konden bereiken.
De weg was goed te berijden. Door de regen was het zand vast geworden.
We moesten de meest bereden weg aanhouden was ons gezegd en na de 2e cattleguard (veerooster) kwam een splitsing waar beide wegen even goed waren en wij rechts aan moesten houden.
We kwamen langs de windmolen uit de routebeschrijving van Karin & Marloes en nadat we bergop waren gereden zagen we links onder ons in de vallei de Blue Canyon liggen.
We reden weer bergaf en kwamen bij een wash.
Daar was het einde oefening.
Door de regen was de helft van de weg weggespoeld en de andere helft was een modderpoel.
Iemand had al geprobeerd om daar door te rijden zagen we aan de sporen in de modder, maar was er niet door gekomen.
We hebben de wagen daar geparkeerd en zijn te voet de wash overgegaan.
De Blue Canyon moest niet meer al te ver weg zijn.
Aan de andere kant van de weg zagen we vanaf een heuvel de Blue Canyon in de verte al liggen.
Alleen om daar te komen zouden we door dicht struikgewas met doornen moeten lopen. Geen prettig vooruitzicht in een korte broek.
We zijn de weg maar verder gevolgd om te proberen om van de andere kant daar te komen.
Nadat we om de 1e mesa (tafelberg) heen gewandeld waren zagen we al interessante zandsteenformaties.
We moesten eerst wat zandheuvels beklimmen om daar te komen.
Normaal zijn deze heuvels hard en goed te belopen, maar nu ging het wat lastiger omdat ze zacht waren geworden door de regen.
Na wat klauterwerk lukte het ons toch om boven te komen en stonden we in een koof met mooie zandsteen sculpturen.
Toen alles vast lag op foto en film zijn we weer naar beneden geklauterd en om de volgende mesa heengewandeld.
Daar waren we op de juiste plaats.
Wat een mooi gezicht al die zandkastelen.
We vonden daar ook eindelijk een schaduwplekje waar we even van een sigaretje konden genieten.
Daarna zijn we nog een stuk langs de mesa gewandeld om alle figuren te bewonderen.
Rond 15 uur zagen we opeens achter ons vanuit het westen een pikdonkere lucht aan komen zetten.
We moesten snel maken dat we daar wegkwamen.
Je wilt daar echt niet door een onweersbui overvallen worden en we moesten nog een flink stuk teruglopen naar de auto.
We hebben de sokken erin gezet en waren na 20 minuten flink doorlopen weer bij de auto. Gauw de bemodderde wandelschoenen verwisseld voor de gewone stappers en toen maken dat we wegkwamen uit het dal bij de wash.
Jammer dat we de weg niet konden vervolgen door die wash.
Nu moesten we weer terugrijden en daardoor konden we het vandaag niet meer redden om naar de Coalmine Canyon te gaan.
Wonder boven wonder hielden wij het droog onderweg.
In Cameron zijn we nog even bij de Tradingpost geweest en onderweg naar de Grand Canyon zijn we nog bij een kraampje langs de weg gestopt.
De vrouw van dat kraampje vertelde dat ze vandaag flinke regen en hagelbuien hadden gehad. Dat was natuurlijk de donkere lucht die wij gezien hadden.
Vanaf Tuba City hadden we trouwens weer een uur gewonnen omdat vanaf daar weer niet meer aan de zomertijd wordt meegedaan.
In Arizona is dat soms wel verwarrend. Niet overal in Arizona doen ze mee aan de zomertijd.
De weg naar Grand Canyon Village trok zich nog lang.
We moesten 28 mile rijden vanaf Cameron tot de ingang van het park en vanaf de ingang was het nog eens 25 mile tot de Village.
Bij het Desert View uitkijkpunt zijn we nog even gestopt.
De receptie van de Yavapai Lodge hadden we snel gevonden.
We hebben ingecheckt en zijn toen eerst wat gaan eten in de snackbar bij de Lodge. Het eten was niet echt geweldig, maar de honger was weer gestild. Daarna in het donker op zoek naar onze kamer.
Dat was nog een stukje van de receptie af en de wegen zijn hier niet verlicht. We hebben het toch goed kunnen vinden en waren alweer gauw gesetteld.
Yavapai Lodge - Grand Canyon N.P.
|
Het weer vandaag |
24°C |
Zon |
|
Geplande afstand USA |
325.2 km |
203.3 miles |
|
Vandaag gereden |
292,5 km |
182,8 miles |
|
Totaal gereden |
2203,4 km |
1377,1 miles |
|
|
|
|
USA 2009 (26 t/m 30 mei)
Reis/Verenigde Staten
|
27 Januari 2009 | 00:01:55
|
26 mei: Grand Canyon - Kingman, AZ
Vandaag was het zover. We gaan met een helikopter over de Grand Canyon vliegen.
We waren op tijd op en uitgecheckt.
Het ontbijt namen we ook bij de snackbar van de lodge.
We gingen op weg naar het vliegveld in Tusayan.
Om 11 uur was onze vlucht en we moesten een half uur van te voren aanwezig zijn.
We waren ruim op tijd en moesten voor de vlucht een veiligheidsfilm bekijken.
Het was behoorlijk druk bij Papillon door een bus Fransozen.
Na de film werd iedereen naar voren geroepen en kreeg je een kaartje waar je plaats in de helikopter opstond.
De plaatsbepaling vond plaats aan de hand van je gewicht.
Wij vlogen met nog 4 andere mensen in 1 helikopter.
De kleinste en smalste zat voorin naast de piloot.
De andere 3 die bij ons achterin zaten waren ook flink van postuur.
We zaten als sardientjes in een blik. We konden onze voeten niet eens verplaatsen.
David had de pech dat hij tussen mij en een andere vrouw zat ingeperst.
Dit was echt niet wat wij ervan verwacht hadden.
Filmen en fotograferen was moeilijk en het verbaasde ons dat de foto’s nog redelijk goed gelukt zijn.
De Grand Canyon is wel een mooi gezicht vanuit de lucht, alleen jammer dat we meer van de beboste canyonrand dan van de canyon zelf te zien kregen. Nee, Papillon hoeft voor ons echt niet meer.
De helikoptervlucht die we ooit boven Bryce Canyon gemaakt hebben was stukken beter.
Na deze commercieel uitgebuite ervaring zijn we zuidwaarts richting Williams gereden. Daar gingen we de I-40 op tot seligman.
Vanaf Seligman hebben we de oude Route 66 weer opgepikt.
In Seligman hebben we nog even gestopt bij Delgadillo’s SnowCap voor een koffie en een milkshake. Deze diner is een ikoon op Route 66.
Als je daar een rietje (straw) voor je milkshake vraagt, krijg je een bosje stro (straw) aangeboden. En nog meer van dergelijke geintjes.
Buiten in de “tuin” staat een hele verzameling curiosa.
In Seligman doen ze hun best om de sfeer van Route 66 te behouden met oude motelletjes, restaurants en winkeltjes.
Na deze leuke pauze zijn we zonder verder te stoppen doorgereden naar Kingman. Vlakbij ons motel zagen we een Denny’s liggen.
We hadden deze vakantie nog steeds geen buffalowings en mozzarello cheese sticks gegeten. Die schade hebben we vandaag bij Denny’s ingehaald.
Days Inn - Kingman West
3023 East Andy Devine
I-40 Exit 53
Kingman, AZ 86401
928-753-7500
|
Het weer vandaag |
24°C |
Zonnig/bewolkt |
|
Geplande afstand USA |
282,5 km |
176,6 miles |
|
Vandaag gereden |
302,9 km |
189,3 miles |
|
Totaal gereden |
2506,3 km |
1566,4 miles |
27 mei: Kingman, AZ - Las Vegas, NV
Na het uitchecken uit het motel zijn we vanmorgen teruggegaan naar Denny’s voor het ontbijt.
Toen dat binnen was zijn we op weg gegaan naar Las Vegas.
Onderweg hebben we een kort bezoekje gebracht aan Chloride, een ghosttown die nog steeds bewoond is.
We gingen bij het visitorcenter annex giftshop binnen en raakten in gesprek met de eigenaresse.
Zij had 20 jaar geleden een jaartje in Nederland gestudeerd en sprak nog een beetje Nederlands.
We reden wat rond in het dorp en kwamen in een straatje dat versierd was met van allerlei rommel.
We stonden dat te bekijken toen een vrouw naar ons toekwam.
Zij was de trotse kunstenares die deze “rommel” gemaakt had.
We moesten mee komen naar haar Antique shop. Een klein huisje dat van onder tot boven hartstikke vol stond met allerlei prullaria.
Zij was precies het tegenovergestelde van de andere vrouw die we gesproken hadden. Ze was afkomstig van Californië, naar dit dorpje verhuisd en verder bijna nergens geweest.
Toen we afscheid van haar namen begon het regenen.
Zij was blij met de regen, wij niet.
We reden verder naar Las Vegas en raakten de regen onderweg gelukkig weer kwijt.
We kwamen langs de Hooverdam.
Daar was het druk en behoorlijk warm.
We moesten langs een security point voor we verder konden rijden naar de Hoover Dam.
Ze zijn bezig met het aanleggen van een nieuwe weg en brug die in de toekomst het verkeer langs de Hoover Dam moet leiden in plaats van eroverheen.
Het schiet al aardig op.
We vervolgden onze weg weer en kwamen rond 15 uur in het Rio in Las Vegas aan. Hier was het nog warmer dan bij de Hoover Dam.
De auto werd helemaal leeggehaald en ‘s middag hebben we de koffers alvast zover mogelijk ingepakt voor de terugreis, dan hoeven we dat tenminste niet op de laatste dag te doen en hebben we morgen wat meer tijd voor Las Vegas.
Tijdens het inpakken meldden onze magen zich en hebben we een pauze ingelast om van het Seafood Buffet van het Rio te foerageren.
Het is niet het goedkoopste buffet in Las Vegas, maar daar krijg je dan ook wat voor. Naast sushi, kreeft, krab, oesters en diverse soorten vis en andere schelpdieren was er ook een ruime keus in diverse bijgerechten en vlees en een uitgebreide dessertbar.
Echt een aanrader dit buffet.
Na het eten hebben we een gokje gewaagd in het casino.
We zijn niet lang in het casino gebleven, want het was er veel te koud. Vlug zijn we weer naar boven gegaan om het warm te krijgen en de rest van de spullen in te pakken.
Daarna hebben we de ons gewapend tegen de kou met lange broeken en een vest en zijn weer naar beneden naar het casino gegaan.
Het is ons niet gelukt om het casino een poot uit te draaien vanavond.
Hopelijk morgen meer geluk.
Rio All-Suite Hotel & Casino
3700 W. Flamingo
Las Vegas, NV 89103
1-800-PLAY-RIO
702-777-7777
|
Het weer vandaag |
38 °C |
Beetje regen, Veel zon |
|
Geplande afstand USA |
186,4 km |
116,5 miles |
|
Vandaag gereden |
189,9 km |
118,7 miles |
|
Totaal gereden |
2696,2 km |
1685,1 miles |
28 mei: Las Vegas, NV
We waren al om 8 uur op deze morgen.
Normaal zijn we in Las Vegas altijd wat later weer bij bewustzijn, maar aangezien we hier maar 1 dag de tijd hebben is dit wel lekker.
Na de ochtendrituelen hebben we ons eerst online ingecheckt voor onze vlucht morgen.
Wat voor de heenreis niet lukte, ging nu wel goed.
Gauw nog even de mail gecheckt, maar het log moet maar even wachten tot we weer thuis zijn want de klok tikt genadeloos onze laatste vakantiedag weg.
We ontbeten bij het Sao Paolo Café in het Rio.
Simpel ontbijtje voor een dikke prijs.
Ik wilde nog even een Wal-Mart opzoeken want ik heb mijn model spijkerbroek bij de vorige Wal-Marts niet kunnen vinden.
De DomDom werd ingesteld om ons naar een Wal-Mart Supercenter te brengen, maar raakte helemaal de kluts kwijt en stuurde ons van hot naar haar. We waren het zat en gingen de highway af om nog eens naar de instellingen te kijken.
We kwamen uit bij een winkelcentrum in Lake Mead.
Geen Wal-Mart te zien, maar wel een Best Buy en een Bed, Bath and Beyond. Dan maar geen spijkerbroeken deze reis en hebben we deze winkels bezocht. Nou, daar krijg je je tijd ook wel om.
Bij Borders, een boekenwinkel met coffeeshop, hebben we wat gedronken en nog wat rondgeneusd, waarna we richting Fremont street zijn gegaan om daar nog wat winkels te bekijken.
Ondanks dat we deze vakantie in een paar plaatsen wel wat winkels hebben bezocht valt het gene wat we gekocht hebben best mee.
Of tegen. Ligt eraan hoe je het bekijkt. We vonden de keus overal maar matig. Misschien zijn we te vroeg in het seizoen. In ieder geval hadden ze nergens truien die ik mooi vind.
Toen we moe gewinkeld waren zijn we de Strip opgereden en hebben de wagen bij Planet Hollywood geparkeerd.
Daar zijn we gaan eten bij het Spice Market Buffet. Dit buffet krijgt hele goede commentaren, dus wilden we dit buffet ook eens uitproberen.
We kunnen niet anders dan de andere commentaren beamen.
Heel goed eten en een uitgebreide keus. Hier hadden ze king crab bij het buffet. Bij het Rio hebben we gisteren de snow crab gehad.
Na het voortreffelijke eten hebben we in het casino nog een gokje gewaagd en zijn daarna de Strip opgelopen.
We kregen nog een gedeelte van de fonteinshow bij de Bellagio mee en fotografeerden de handafdrukken van beroemdheden bij Planet Hollywood en wandelden toen richting MGM.
Net toen we op een stuk waren waar geen casino’s zijn, maar alleen winkels zonder publieke toiletten, meldde zich een beer bij David die nodig losgelaten wilde worden.
Na een paar winkels in en uitgerend te zijn vond hij eindelijk een toilet bij Walgreens. Met een grote grijns kwam hij naderhand naar buiten toen de operatie geslaagd was.
We staken de Strip over en gingen weer wat geld doneren bij de Monte Carlo.
Na een uurtje vonden we dat onze donatie goed genoeg was en liepen richting Bellagio om zo weer terug te gaan naar onze auto.
Terwijl we daar wandelden wilde David een sigaret uit zijn heuptas halen en kwam hij er tot onze grote schrik achter dat hij zijn heuptas niet meer had. In die heuptas zat zijn rijbewijs en onze beider paspoorten.
Normaal heb ik mijn paspoort altijd in mijn eigen tas, maar omdat ik die gisteravond niet mee wilde zeulen naar het casino, hadden we die ook in zijn heuptas gedaan.
David herinnerde zich dat hij de heuptas afgedaan had toen hij naar het toilet ging.
Zo snel als onze voeten ons konden dragen zijn we teruggegaan naar de Walgreens.
David spurtte het toilet in, maar daar lag zijn heuptas niet meer.
We klampten de manager aan en die ging in het kantoor kijken of daar misschien wat lag.
Het leek wel een eeuwigheid te duren tot hij eindelijk terugkwam.
Hij kwam met lege handen terug. Hij ging bij een kassa ook nog informeren, maar ook daar nada.
Shit, hoe moest dat nu verder gaan? Morgen moesten we weer naar huis.
Er waren nog 2 kassa’s in de winkel waar de manager niet gevraagd had of daar wat was afgegeven.
Wij liepen naar die kassa’s toe zonder veel hoop om de heuptas daar te vinden, maar groot was ons geluk toen we bij een van die kassa’s de heuptas toch terugvonden compleet met inhoud.
Zelfs een voucher van het Rio ter waarde van $7,50 zat er nog in.
Gelukkig zijn er nog eerlijke mensen op deze wereld.
Na deze consternatie vonden we het welletjes op de Strip en zijn we teruggereden naar het Rio.
We brachten de paar dingen die we die middag nog gekocht hadden naar de kamer en gingen nog even het casino in.
David wilde nog even met de voucher van $7,50 een grote prijs winnen.
Nadat die poging mislukt was en ik ook nog $10 erdoor gedraaid had zijn we teruggegaan naar onze kamer zodat we nog 2 uurtjes konden slapen voordat de wake-up call kwam.
Rio All-Suite Hotel & Casino
3700 W. Flamingo
Las Vegas, NV 89103
1-800-PLAY-RIO
702-777-7777
|
Het weer vandaag |
42°C |
|
|
Geplande afstand USA |
0 km |
0 miles |
|
Vandaag gereden |
46,1 km |
28,8 miles |
|
Totaal gereden |
2742,3 km |
1713,9 miles |
29 mei: Las Vegas - Brussel
30 mei: Brussel - Urmond
Las Vegas (LAS) – New York, Newark Intl ny (EWR)
Vertrek LAS: 8:45 uur van terminal 1
Aankomst EWR: 16:42 uur aan terminal C
Vliegtijd: 04:57 uur
Vliegtuig: Boeing 737-800
New York, Newark Intl ny (EWR) - Brussel (BRU)
Wachttijd EWR: 01:35 uur
Vertrek EWR: 18:10 uur van terminal C
Aankomst BRU: za 30 sep 07:45 uur aan terminal M
Vliegtijd: 07:35 uur
Vliegtuig: Boeing 767
Totale reisduur: 14:00 uur
Totaal mijlen: 5908
Brussel - Urmond
Om 4:45 uur werden we gewekt door de wake-up call.
We wilden helemaal niet opstaan, maar het moest wel.
We maakten ons klaar voor vertrek, de laatste spullen werden ingepakt, we checkten ons via de TV uit en om 6:15 uur verlieten we weer bepakt en gezakt het hotel.
We laadden alles in de auto en reden naar het Carrental Center.
Vandaar ging het met de shuttlebus naar het vliegveld.
We kwamen daar ruim op tijd aan en het was niet druk bij het inchecken.
Omdat we gisteren al online hadden ingecheckt ging het ook heel snel met het inchecken van de bagage.
We rookten nog snel een sigaretje buiten en gingen toen naar de security.
Daar was het ontzettend druk.
We stonden pas halverwege de rij en over een kwartier begon het boarden voor onze vlucht.
Gelukkig openden ze toen nog een paar rijen waardoor we een stuk verder naar voren kwamen te staan.
Toen we eindelijk aan de beurt waren ging het gelukkig allemaal heel soepel. Voor de 1e keer sinds een paar jaar kregen we geen speciale sequirity check.
Van de sequrity tot de gate was het nog een flink stuk lopen en moesten we nog met het treintje.
Het boarden was al begonnen toen wij eindelijk arriveerden.
Wij zaten ver vooraan in het vliegtuig dus waren we toch nog op tijd.
We zaten net 3 rijen achter de business class.
Daar kan je beter niet zitten.
Helemaal niet leuk als je daar een bakje cornflakes, wat rozijnen, melk (die ik niet lust) en een vieze, kleffe muffin naar binnen probeert te werken (omdat we geen tijd meer hebben gehad om wat anders op het vliegveld te eten), terwijl je het eten van de business class ruikt.
Dat was dus ook het enige wat we die vlucht te eten hebben gekregen.
Het grootste gedeelte van de vlucht hebben we slapend doorgebracht.
Onze vlucht had ook nog vertraging door slecht weer onderweg waardoor we een kwartier later dan gepland in Newark landden.
Tijd om buiten een sigaret te roken was er niet, want dan moesten we weer door security en ook daar was het hartstikke druk.
We hadden nog net tijd om naar het toilet te gaan en een sandwich te kopen om mee te nemen in het vliegtuig voordat het boarden van de 2e vlucht begon.
Vanwege de grote drukte op het vliegveld vertrokken we bijna een uur later dan gepland.
De piloten hebben de schade onderweg ingehaald want we kwamen mooi op tijd in Brussel aan.
In dit vliegtuig hadden we niet zo’n mooi videosysteem als op de heenweg. Het eten werd dus weer tijdens de film geserveerd waardoor je weer de helft van de film miste.
We hebben maar niet de moeite genomen om veel TV te kijken en hebben ook tijdens deze vlucht nog een aantal uur slaap ingehaald.
Zoals gezegd waren we mooi op tijd in Brussel en binnen een half uur hadden we onze bagage weer bij elkaar.
Taxi Cuijpers was nog niet gearriveerd, dus gingen we om de beurt naar buiten om het nicotinepeil weer aan te vullen terwijl de ander bij de bagage in de aankomsthal bleef.
Al gauw kwam Peter aan en hebben we eerst wat gedronken voor de terugreis naar Urmond.
Via het centrum van Brussel en met behulp van Tomtom zijn we uiteindelijk toch op de goede autobaan naar huis uitgekomen.
Vlak voor de middag waren we weer thuis na een mooie, maar veel te korte Amerika reis.
|
Het weer vandaag |
LV: 37°C |
|
|
Geplande afstand USA |
7,3 km |
4,6 miles |
|
Vandaag gereden |
11,4 km |
7,1 miles |
|
Totaal gereden |
2753,7 km |
1721,0 miles |
|
|
|
|
USA 2009 Samenvatting
Reis/Verenigde Staten
|
03 Juni 2009 | 15:38:29
|
Samenvatting USA 2009
De vakantie zit er voor ons weer op.
Het was weer veel te kort naar onze zin, maar we hebben er weer van genoten.
In 2 weken tijd hebben we iets meer dan 2750 km (1721 miles) afgelegd.
Dat is ongeveer 460 km meer dan we gepland hadden en we hebben voor bijna $200 benzine getankt om die afstand af te leggen.
We hebben weer zoveel mooie plaatsen gezien dat het moeilijk is om daar een echt hoogtepunt uit te kiezen. De mini-meeting in Page vonden we heel gezellig.
Heel leuk om een avondje met mede lotgenoten  reisverhalen uit te wisselen.
Een dieptepunt is helaas veel makkelijker aan te wijzen.
Dat was toch wel de helikoptervlucht van Papillon. Daar hadden we veel meer van verwacht.
Het was ook jammer dat we 2 volle dagen zo'n slecht weer hadden dat we daardoor een aantal dingen niet hebben kunnen doen.
Doordat we maar 2 weken tijd hadden en omdat het Memorial weekend en het slechte weer net midden in onze vakantie vielen was het niet mogelijk om ons schema op dat punt om te gooien.
Het geeft ons wel weer een reden om nog een keer terug te gaan om de gemiste dingen alsnog een keer te doen. 
De motels/hotels waren allemaal goed en op de 1e paar dagen na hadden we overal goede internetverbinding.
Dit jaar hebben we voor de 1e keer de Tomtom meegenomen.
We hebben hem echter weinig gebruikt omdat we deze omgeving toch redelijk goed kennen. De meerwaarde die Tomtom voor ons had was dat we nu GPS data konden gebruiken en noteren, bij rijden in het donker kon je op het scherm zien hoe de weg liep en om zonder te zoeken naar een restaurant, winkel of motel te kunnen rijden. Hierbij hebben we wel de opmerking dat Tomtom in grote steden soms de kluts kwijtraakt. Persoonlijk gebruik ik liever Streets & Trips op de laptop als navigatiesysteem (veel gebruikersvriendelijk dan Tomtom), maar dat heeft weer als nadeel dat je met de laptop op schoot moet zitten.
We vonden het leuk dat jullie met ons zijn meegereisd. We hadden te weinig tijd om veel te reageren op de reacties, maar we vonden het heel leuk om de reacties te lezen. Bedankt.
Groetjes,
Sonja & David |
|
|
|
|
|
